اين دعاى شريف از فصاحت و بلاغت شگفت‌انگيز امام عليه السّلام حكايت مىكند ، و گوياى اين مطلب است كه آن بزرگوار ، در اين ويژگى چون جدش امام امير المؤمنين عليه السّلام است . امام عليه السّلام در اين دعاى شريف ، بياناتى دربارهء توحيد و ستايش خدا و توجه به ذات مقدس او دارد ، در هر گرفتارى و سختى به آفريدگار بزرگ پناه برده و جز او كسى كه رفع گرفتارى و دفع شر و بلا كند ، وجود ندارد . همچنان كه از شرّ جبّاران سركشى كه هيچ گونه خويشاوندى و پيمانى را به خاطر خدا رعايت نمىكنند و براى خدا عظمتى قائل نيستند ، به خدا پناه مىبرد . امام عليه السّلام به وسيلهء اين دعا براى شيعيانش ، توفيق ، درستى ، دورى از شرّ و غرور را درخواست مىكند تا براى ديگر مسلمانان در راه و رفتارشان نمونهء شايسته‌اى باشند . . . و سرانجام ، دعا را با نفرين بر اهل شرك و نفاق ، كه از آيات خدا رو گردانده و آنها را به مسخره گرفته‌اند ، به پايان مىرساند . دعاى امام عليه السّلام در تعقيب نماز صبح امام هادى عليه السّلام ، پس از نماز تعقيب مىخواند و نمىخوابيد ، و اين

--> من آيد ، و از هر دلى كه از معرفت تو محروم است ، و از آن جانى كه به هنگام سختى ناسپاسى كند ، به تو پناه مىبرم . و از آن كه عدالت را به زبان توصيف كند اما در عمل به عكس آن رفتار كند ، و از آن كه طالب حق است امّا از صفات حق رو گردان است و از آن كسى كه گنهكار است و به وسيلهء گناه ، وارونه گشته ، و از چهره‌اى كه به هنگام ريزش نعمتها بر او ، گرفته است ، از تمام اينها و نظاير ، مشابه و امثال آنها به تو پناه مىبرم كه تو دانا و حكيمى . »